ietwat overdreven...
geconcentreerde blikken....
37graden. Uhu. Eieren bakken op het dak van een wagen. Het kan. De deuren blijven dicht want het is koeler binnen. Het is hier lente en dat laat zich voelen. Plastieke kerstbomen staan te smelten in de straat De teenslippers komen boven, zonnenbrillen zijn een must en alleen de gedachte aan een trui doet mensen zweten. Welcome in Australia.
Al goed, maar er moet ook gewerkt worden, of zoiets. Als housekeeper is het 'zwiejte gelek'a peit' (of zoiets als douchen zonder water) in een gebouw zonder airco. Uitkijken naar de zomer is hier dus nooit aan de orde. De geruchten zeggen dat ze dit jaar wél de 50 graden zullen bereiken, als de wind goed zit tijdens the bushfires. Goody.
Ondanks al het gezweet moest ik vandaag eens lachen toen ik mijn zelfgemaakte kerstversiering in de straten van Melbourne zag hangen. Mijn trotse bijdrage aan de Australische samenleving. (naast een deel van mijn loon, obviously)
37 graden, mensen lopen dus niet naar buiten als de zon eens schijnt, ze kruipen naar binnen. Het liefst waar er een beetje airco is. Zo ook op de laatste dag van the Melbourne Art Festival. Daar stond Le Salon van Peeping Tom geprogrammeerd. Zowaar een Belgische productie. De voorstelling was beregoed (spijtig wel van dat teenkrullend Engels op z'n Hollands/Vlaams, maar bon ze hadden hun publiek goed ingeschat met het grapje: 'What's the name of the Queen of England? Dame Edna': alle aussies gingen plat,harharhar) Het publiek bij deze voorstelling deed ook veel, suuuper enthousiast: daar kan het Belgisch publiek nog iets van leren, de zombies.
Vorige week vierde ik mijn eerst feestdag: the Melbourne Cup: een sportgebeurtenis als een feestdag. Daar kunnen de Belgen ook iets van leren: tegenover paardenracing komen we nogal muf over met onze lieve Hemelvaart en allerheiligen, hup horsie hup!
Bij The Melbourne Cup - 'The race that stops the nation'- moet je champagne, kleurrijke kleren en hoeden voorstellen, en veeeel weddenschappen. Na 2 minuten is de strijd gestreden. Een prachtig zwart paard genaamd Shocking wint deze editie. allez en daarvoor heb ik verlof, cava.
Maar nu is het dus vooral werken, zweten en genieten van de zwoele avonden. Iemand slippers nodig, over there? hehe...
(Bij the way: ze noemen teenslippers hier 'thongs', wat ik nog steeds redelijk vies vind maar dat ligt hier blijkbaar aan mij...)
Melbourne, 21/10/'09
"I'm gonna make you pretty!"
"yes bu..."
"Take off your clothes, I'll show you how to put on a sari"
Vijf minuten later zaten drie Mauritiaanse mannen zich te verkneukelen bij mijn verschijning. Auntie had me ingepakt in haar roze sari (inculsief gouden dingske tussen mijn ogen) die onder de vijf km stof toch wat krap zat ('don't breathe') ter gelegenheid van een Indische feestdag en tevens Doosh zijn verjaardag.
Dat laatste werd op een iets frivolere manier gevierd dan de heilige dag in India. Toen de ouderen en kinders bedwaarts trokken, kwamen de vodka/bier/tequila-flessen boven. zes gasten: die drinken me binnen het uur onder tafel. Well...maybe not.
...voetbal, "who wants?", Home Alone 2 op tv, " Where are those shotglasses?", Doosh dansend op een auto, nootjes, "Watch out Doosh, you're pushing over the telly"...
Om twee uur 's nachts ging ik naar bed want mijn wekker zou meedogenloos rinkelen om 7 uur. Ik liet zes gasten achter waarvan ik niet wist of ik ze de volgende ochtend minstens semi-levend zou terugvinden.
Vijf uur later werd ik wakker van een doordringend geluid naast mijn rechteroor. De kamer leek te zwemmen. shit, this is going to be a long day. Waarom moest ik zo nodig twee jobs hebben, op een zondag, een dag na een zwaar feestje, waarom in godsnaam?
Het was nog niet onprofessioneel genoeg toen Kush, vriend van de familie alsook één van mijn bazen in YHA, in de zetel wakker werd uit zijn coma en mijn verkreukelde en verschrompelde zelf aan tafel cornflakes zag slurpen. Hij zei: "So, you' re going to work, than?" "...euh yes, I hope the boss won't notice I had a rough night" Hij viel lachend terug in slaap. pretty bizarre times...
Na mijn shift in de YHA hostel had ik er nog een in Stuzzichino. Om half elf was ik thuis, en dood.
En de volgende dag terug gaan werken. Maar bon, dat is het waard want uiteindelijk is het de reden waarom ik in Melbourne ben: om centjes te verdienen. En daarvoor doe ik vanalles: bedden maken, dozen vouwen, pasta opdienen, kerstdecoratie beglitteren,...
Dat laatste is trouwens best grappig, bij een temperatuur van 28 graden. Al zag ik een uur na het werken nog rooie kerststerren dansen
ach ja, pretty bizarre times...
357A, Flemington RoadNorth Melbourne VIC 3051= ik woon daar, en we hebben een postbus....kuch....
2:45 AM Melbourne
Hobbel hobbel hobbel: de routine is gearriveerd. Maandag tot woensdag heb ik vrij maar soms wat werk in een magazijn: dozen maken voor wat extra geld in de hand, in mijn geval ietwat letterlijk:
...'hahaha, ok, if you cut your fifth finger as well, I'll give you ten bucks...' (heb hem niet gekregen: had mezelf 7 keer gesneden maar drie keer in dezelfde vingers: het telde niet, grrr).
Van donderdag tot zondag werk ik in Stuzzichino, een Italiaans restaurant, waar mensen mijn accent op rare plaatsen gaan zoeken: 'Are you from England, Canada, South Africa, Sweden, Germany?' no, no, NO!
Eenmaal België valt, volgt het onderwerp bier als vanzelve: Stella Artois, Leffe, Hoegarrrrden,... Vanzelfsprekend hebben Doosh en Co me al geherintroduceerd in Belgisch bier in de Belgian Beer Garden, alles op tab.
Naast het vieren van Belgisch erfgoed, vinden Aussies er niks beter op om me ook hun cultuur te laten ontdekken. The Bastards. Vegemite is een zeer Australisch broodsmeersel dat heel lichtjes gespreid redelijk eetbaar schijnt te zijn. Schijnt.
Dale, de goedlachse kok in Stuzzichino, vond het niet leuker mijn naïviteit te misbruiken en gaf me Vegemite in een theelepel. Gadverdamme! Denk: Azijn in vaste vorm op een theelepel.
Dale deed de grap voordien met een soeplepel maar zijn laatste buitenlandse slachtoffer moest toch net iets te lang overgeven. Ik moest nog werken ondertussen, vandaar...
Mijn overdosis Vegemite bezorgde me naast een reputatie op mijn werk (Mensen kuchen 'Vegemite' in hun vuist wanneer ik voorbij loop), een eeuwige aversie voor het azijn-achtig smakend smeersel. Mijn culinaire tip: it's from Australia, keep it in Australia!
Maar Melbourne heeft nog meer zaken die mij wenkbrauwen omhoog halen, zoals: Macdonalds in een kinderziekenhuis, futuristische geluidjes bij het oversteken: 'Pioew!', vogels die mensen attackeren (postbodes maken enge maskers voor de achterkant van hun hoofd, zodat vogels niet aanvallen), vreemde mensen op vreemde plaatsen (in het postkantoor: 'Did you see that Star Trek- episode where...' 'euhm no Sir, I just want to buy international stamps.') en de zoek-de-logica-verkeersregel: rechts afslaan? Ga links staan...
Kortom: Australië is soms een rare plek maar lachen is vaak verzekerd. allé, nog ene om het af te leren: 'So Belgium is not a part of Germany?' Baaahahahaha......
