Zo ziet een sperm whale eruit. (niet door bij getrokken)
Een meisje vertelde me ooit dat ze zat in te checken in haar hostel in Hervey Bay, Australie toen de receptiejongen bij het loeien van de sirene bij de brandweerkazerne in Superman-stijl zijn hemd uittrok en het gebouw uitliep. De andere receptioniste zei tegen de verbaasde gasten: "It's a small town, he's a volunteer for the firebrigade..."
Ik herkende dat van ergens: Nieuw- Zealand is totaal anders dan Australie, maar een ding hebben ze gemeen: veel plaatsen zijn ietwat afgelegen om niet te zeggen in het totale niets. In kleine gemeenschappen moeten mensen dus verschillende taken op zich nemen om samen te overleven. Hilarische komedie.
Ik en Amanda hadden ons getrakteerd op een Subway (zie: de Panos) in Te Anau en zaten ons broodje op te eten toen de brandweerkazerne aan de overkant van de straat begon te loeien. Net toen ik wou bijten in mijn Sub of the Day ($3,90 = 1euro 70 cent), kwamen er twee mannen van verschillende kanten op blote voeten aangelopen. Eentje had zijn keukenschort nog aan.
Binnen de vijf minuten kwamen auto's met gierende banden aangereden bestuurd door mannen in pantoffels en pijamabroeken. Ze doken in hun kleding en in de brandweerwagen, om met luide sirene weg te scheren.
Even afgelegen maar iets groter is Queenstown, adrenaline capital of the world. Ik en Amanda hadden beiden het gevoel oude rotten in het vak te zijn (bungyjumpen, check; skydiven, check; raften, check,...). In plaats van helse stunten uit te halen, gingen we met een berglift de heuvel op voor wat panoramafoto's en een ritje op de luge, pret voor oudjes (zelfs ik ben nog in een stuk).
Nog maar nauwelijks aangekomen in Dunedin besloten ik en Amanda naar de peninsula te gaan. Dunidin ligt aan de Oostkust van Nieuw- zealand en heeft een afgelegen stuk strand met wat diertjes, unieke diertjes. Veel zeehondjes en pinguins en ik had al eens vaag gehoord van The Royal Albatros. Dat hij een spanbreedte van drie meter had, was me toch ontgaan (maar niet toen ze over onze hoofden voorbij zweefde). Ik buig nederig het hoofd voor deze royal - you don't want to mess with them. Net als de zeeleeuw trouwens, een hoopje blubber met weinig gevoel voor etiquette maar het loopt blijkbaar sneller dan de mens en wil vaak 'spelen'. A bully on the playground. (maar toen wij ze zagen lagen ze wat te slapen op het strand dus hoefde ik niet weg te lopen van blubberhoop).
Dunedin heeft wat mooie 'oude' gebouwen voortgebracht die perfect op de main street van Disneyland kunnen staan (nee, heb gecheckt, geen kartonnen stellingen). Een Canadees meisje zat eens verwonderd te kijken naar een kerk van 100 jaar geleden in Melbourne en vertelde mij dromerig: " I love old churches..." Ik kon een lachje niet tegenhouden, het was net geen nieuwbouw meer.
Het leukste aan Dunedin bleek toch: de chocoladefabriek.We kregen veel chocolade en zagen een chocolade waterval (uhu). Een leuke dag (totdat ik wat al te ijverig mijn chocola had opgegeten: buikpijn, man). Gelukkig was de klim van de steilste straat ter wereld niet dezelfde dag, al goed.
Lake Tekapo is waarschijnlijk mijn laatste stop in de 'wildernis'. Een wel zeer blauw meer en een geweldige sterrenhemel (met zichtbare melkweg!). Voor medische redenen moest ik ook dit weer bewonderen vanuit de spa (but I'm holding on here).
Christchurch is chilltime, reizen is vermoeiender dan ge denkt (not complaining, mind you). We kwamen aan, net op tijd voor Chinese New Year. Lapionnekes, verlichte draken en visjes in het water (geen echte) en veel chinezen. Amanda heeft me wedergeintroduceerd in het Ierse erfgoed, bier! Als chillen kan naar de film staat naar de film gaan ook niet mis. Alice in Wonderland met groovy 3D bril oeyeah!
Dolfijn- en walvispret in Kaikoura. Gisteren gaan 'whalehunten'. Op een boot, vergezeld door twee andere boten en een helicopter (het leek wel een whale razzia) zaten ze wat rond te hangen op zee (zeeziekte was weer mijn deel) toen er een onzichtbaar signaal werd gegeven en alledrie de boten in een richting begonnen te racen. en inderdaad, een sperm whale kwam bovendrijven (elke uur 10 minuten lang) die zich vrij omsimgeld moest hebben gevoeld (drie boten aan elke kant vol met toeristen en een helicopter die er rond vliegt).
Op de weg terug naar de haven zagen we nog een kolonie Dusty dolfijnen (degene die springen), die we de dag erop terug zouden zoeken.
Vanochtend dus om 5u uit mijn bed om met dolfijntjes te kunnen zwemmen. Ingepakt in een thermische pak met hoofdkap, snorkel en flippers op de boot. We hadden een beetje pech met het vinden van de kolonie, ze zaten ver weg. Bij het instappen had iedereen gelachen toen ik al een kotsemmer nam voordat we vertrokken waren, maar ik wist dat ik me moest voorbereiden. Terwijl ik zeeziekte naar een hoger niveau bracht, kwamen we na meer dan een uur de dolfijnen tegen (zo'n dikke honderd). In onze dikke pakken het water in (nog steeds hartinfarct-koud water) om wat te spelen met dolfijnen. Dolfijnen worden aangetrokken tot geluid dus zat er dertig man in een onnozel pak liedjes te zingen in een snorkel. Maar de moeite waard voor wat gezelschap. Een dolfijn speelde effe met mijn flipper en de rest draaide rondjes rond mij, nieuwsgierig naar dat vreemde pakgeval met snorkel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten