Shit, een witte vagina en kleine witte puntjes...

Een shitty day met hoofdletter S. Laten we even recapituleren:

- Na een week van pijn in de knie nog steeds een Gitte met Quasimodo walk, lopen doet pijn maar supermarkt en apotheker zijn niet het blokje om
- nieuw gekochte gelpack voor knie ontploft in microgolfoven
- na lang hobbelen richting opticien is hij toe en bril is dus nog steeds kapot

conclusie: Godverdomme (x 12).

oplossing:
- cry cookies
- geen warmte gelpack voor mijn knie, dan maar in de gratis spa van de hostel (voor medische reden uiteraard) (en wou het nu ook nog lukken dat ik er aan de praat geraakte met een dokter die mijn knie onderzocht en me - gratis en voor niks- vertelde dat het waarschijnlijk een gescheurde miniscus is, lees: vier weken genezen en niet forceren, anders operatie) Het allergoeie nieuws is: na zo'n ellendige dag kan het echt alleen maar beter gaan, and so it did.

Franz Josef is een dorpje alleen gebouwd voor de toeristen die naar de gletsjer komen kijken. Amanda ging de gletsjer op met een gids, ice axe en twee goeie knieen terwijl ik me naar de voet van de gletsjer waagde (ik vervloekte mezelf voor het vergeten mijn fototoestel dus legde ik mezelf de taak op om mooie beschrijvingen te vinden voor wat ik zag. Toen ik het ongelijke onderstuk van de gletsjer tussen twee groene bergen zag, was het eerste wat in mij opkwam: wow, da lijkt op een witte vagina. Ik dacht dat blijkbaar luidop -en in het engels- waarop een Amerikaanse vrouw me wat geshockeerd aankeek. conservatief mens...

Die avond regende het Cats and dogs (mijn beschrijving: hard) maar dat was helemaal geen probleem. Zo zaten Amanda en ik op een piepkleine tv naar de tweede en derde film van The lord of the Rings te kijken op videocasette (oh glamour).
Na die marathon (6 uur film, man) ging Amanda wandelen en ik hobbelde met haar mee richting het bos naast onze hostel, op zoek naar glowworms. In de pikkedonker werd het bos verlicht door kleine gloeiende witte puntjes. (daar kan je geen foto van trekken dus mijn beschrijving van glowworms: kleine, witte puntjes).

Op weg naar Queenstown stopte we in de vroege ochtend aan een meer dat door de rotte bladeren een zwarte bodem heeft en dus een perfecte spiegel vormt van de omgeving rondom (het bewijs op foto). supermooi. Net als de weg naar Queenstown zelf trouwens. Geen wonder dat hier het meerendeel van Lord of the rings is gefilmd: bossen, bergen, blauwe rivieren.

In Queenstown huurde Amanda en ik onze eigen auto riching afgelegen Milford Sound. De weg ernaartoe is al een belevenis op zich. Hij staat bekend als een van de mooiste routes in Nieuw Zeeland (en ook een van de gevaarlijkste, ma bon) en echt waar, we zijn blij dat we konden stoppen waar we wouden want het bleek vaak zo mooi te zijn dat we in onze ogen wreven om te zien of het wel echt was. Bergen, water, natuur en verder niks, waar ziet ge dat nog?

Na een nachtje in de auto (chance dat de huurcompany ons een upgrade hadden gegeven en we in een grote auto konden slapen) waren we voor alle japaners (yes!) op een ferry in de fjord van Milford Sound. (Beschrijving: een fjord is een stroom van verswater dat richting de zee vloeit en omgeven is door gebergte (denk:watervallen). Milford Sounds is een van de natste plaatsen ter wereld (zelfs Belgie krijgt geen 7m regen per jaar). Dus was het logisch dat ook wij regen en wind trotseerde op de boot, of was het de voorbode van een tsunami? mijn mama stuurde me een sms die ik pas later kreeg doordat ik geen receptie had. De sms zei: ' tsunami warning voor nz, ga niet te dicht bij de zee!' Dat las ik na mijn tripje op zee :). avontuur!